1949 tarihli Kuzey Atlantik Antlaşması’nda yer alan 5. maddeye göre, NATO üyesi bir ülkeye yönelik silahlı saldırı, tüm üye ülkelere yapılmış sayılıyor. Bu durumda ittifak üyeleri, saldırıya uğrayan ülkeye destek vermekle yükümlü oluyor.
Destek kapsamı ise her ülkenin kendi değerlendirmesine göre şekilleniyor. Bu adımlar diplomatik girişimler, ekonomik yaptırımlar veya askeri müdahale dahil olmak üzere farklı yöntemleri içerebiliyor. Ancak maddenin devreye girmesi için saldırının NATO’nun tanımladığı coğrafi alan ve hukuki çerçeve içinde gerçekleşmiş olması gerekiyor.
NATO tarihinde 5. madde yalnızca bir kez, 11 Eylül 2001’de ABD’ye yönelik terör saldırılarının ardından resmen işletildi.
5’inci madde şu şekilde:
"Taraflar, Kuzey Amerika'da veya Avrupa'da içlerinden bir veya daha çoğuna yöneltilecek silahlı bir saldırının hepsine yöneltilmiş bir saldırı olarak değerlendirileceği ve eğer böyle bir saldın olursa BM Yasası'nın 51. Maddesinde tanınan bireysel ya da toplu öz savunma hakkını kullanarak, Kuzey Atlantik bölgesinde güvenliği sağlamak ve korumak için bireysel olarak ve diğerleri ile birlikte, silahlı kuvvet kullanımı da dahil olmak üzere gerekli görülen eylemlerde bulunarak saldırıya uğrayan Taraf ya da Taraflara yardımcı olacakları konusunda anlaşmışlardır. Böylesi herhangi bir saldırı ve bunun sonucu olarak alınan bütün önlemler derhal Güvenlik Konseyi'ne bildirilecektir. Güvenlik Konseyi, uluslararası barış ve güvenliği sağlamak ve korumak için gerekli önlemleri aldığı zaman, bu önlemlere son verilecektir."
